"Teraz zwracam się do tych, co usłyszeć mają; 
rzeczy, które człowiek powinien mieć w pamięci; 
hymnów ku Ahurze i modlitwy ku Dobrej Myśli pojmowanie; 
i szczęście, co boskiemu towarzyszy światłu, 
które Prawem będzie objawione Temu, kogo myśli mądre."


(Avestha - święta księga parsów)

Jane's Addiction - Underground

 Underworld/ Jane's Addiction


szukałem miłości gdzieś wysoko
lecz nie starczyło jej dla wszystkich

jak leci, bracie?
czy cię Nowy Jork uskrzydla, czy ściąga w dół?
brakowało mi was, całej tej kupy starych gruchotów
więc znów zstąpiłem do podziemia

jestem dziwką i kanciarzem
nigdy nie rozstanę się z podziemiem

przyszedłem, by wyrazić mój szacunek
kolejnemu upadłemu aniołowi ze starej stołówki
ktoś musiał wyskoczyć z gotówki
żeby zabulić za stypę, tak się ugadaliśmy

wszyscy jesteśmy prostytutkami
i oszustami

szukałem miłości gdzieś wysoko
a i tak nie starczy jej dla wszystkich
ktoś musiał wyłożyć kasę na te stypy
odchodzące w podziemiu

(no już)
(nie dałem rady wstać)

wszyscy jesteśmy prostytutkami
i oszustami

stormur

Eg halda sverð sem heitir stormur
efst á hæðinni sandi ég
Ég skera í gegnum vindur og rigning
af sorg og örvæntingu
þeir vilja ekki taka mig niður
allt vandræði mín er farin

 
Formáli



drottning gulbrúnum augu og gullið hár

tók boga sinn og fór að veiða í ​​djúpum þykkum skógum

þar hún fann óvart að gamla skála þar sem forn norn búsettur

sem norn var vitur kona sem hafði séð mikið í langan deilu hennar

og hafði lesið nokkrar bókasöfn af skrifta og rolla

frægð hennar og vitur maður náð langt horn af fjarlægum konungsríki

enn, þrátt fyrir alla sína eignast þekkingu hún tilhneigingu enn að sýna,

eða öllu heldur fela sumir meina mjög mönnum uppfyllir

drottning sjá tækifæri til þess að kanna mjög miklar spurningar

og fá endanlegt svar fyrir vexatious málefni hennar

bað um uppskrift hamingja

sem norn tafarlaust drottningu með handrit

en það er drottningin vissi ekki var að

handritið sjálft var að koma sumir skelfilegt andstæðar áhrif

að sjá norn hafði lengi haldið hug á föður drottningar

að hann hafði bursti á framfarir sínar í unglingsárum sínum

og varla hafði drottning áberandi á shibboleth

þegar allt dómi breytt í sumum stórkostlegur dýr

af öllum gerðum

nema fyrir drottningu og faðir hennar

harður eins og þeir reyndu, þeir gætu ekki snúa sér að stafa ...

Prologue

the queen of amber eyes and golden hair 

took her bow and went hunting into the depths of thick forests

there she inadvertently found an old hut in which an ancient witch resided

the witch was a wise woman who had seen much in her long strife

and had read a few libraries of scripts and scrolls

her fame as a sagess reached distant corners of faraway kingdoms 

yet, despite all her acquired expertise she still tended to display, 

or rather hide some very mean human vices

the queen seeing the chance to enquire very profound questions

and obtain the ultimate answer for her vexatious issues

asked for ataraxia formulae

the witch promptly provided the queen with a script 

but what the queen did not know was that

the script itself was to bring some horrific opposite effects

you see the witch had long held a grudge against the queen's father

for he had brushed off her advances in her teenage years

and hardly had the queen pronounced the shibboleth 

when the whole court turned into some fabulous beasts 

of all kinds

except for the queen and her father

hard as they tried, they could not revert the spell ...

cheesy

When you smiled first time
and quickly turned your head away
blushing a little
embarrassed
by the moment of true spontaneity 
When you greeted me with that fire in your eyes
every time
to rekindle the warmth within 
that had long since been gone
When we first traded a few words of banality
When you waved your hand gracefully
to bid good bye
like no one ever did before
just to put up the coarse wall of reserved silence
for good
for worse
like no one did before
like no one ever will

Soundgarden/ Mind Riot

Sunąłem szczelinami
klejnotu skradzionego
byłem rozpiętą liną
po której stąpałem w dwu-tonowych butach
ktoś już mówi o
trzeciej wojnie światowej
a policja podała że to tylko zwykła kontrola 
i świeca zapłonęła wczoraj
jakby komuś zmarł najlepszy druh
wciągnięty w zamieszki rozumu
zapłakałem przez mój kieł i
krwawiłem przez mą duszę
i wyostrzyłem swoje zmysły na truposza czaszce
a z kości jego zbudowałem sobie dźwig
bo trzeba mi było wspiąć się na ostatnie piętro
by zdeptać węgli żar
i świeca zapłonęła wczoraj
jakby komuś zmarł najlepszy druh
uwikłany w umysłu ekscesy
poplątany w środku
szczęścia ostatnią zapałką jestem
na wichurze na ulewie


yy